نمی دونم

 

لبای تو سرختره یارم

یا آسفالت گیج  از خون؟

چشای تو مست تره یارم

یا خاک تو(ی) بغلش این همه جوون؟

شب چله ی تن من و تو سیاه تره یارم

یا سلول تو بی امید فردامون؟

 

فروردین ٨٩

شعر بالا بعد از خوندن این دو قطعه نوشته شد: 

Red lips are not so red

As the stained stones by the English dead

Wilfred Owen

I sometimes think that never blows so red

The Rose as were some buried Caesar bled

Khayyam

ببخشید که ترجمه نکرده گذاشتم. 

 

/ 7 نظر / 11 بازدید
سبحان

سلام [لبخند][گل] قصه‌ آدم، قصه‌ يك‌ دل‌ است‌ و يك‌ نردبان. قصه‌ بالا رفتن، قصه‌ پله‌ پله‌ تا خدا. قصه‌ آدم، قصه‌ هزار راه‌ است‌ و يك‌ نشاني.قصه‌ جست‌وجو. قصه‌ از هر كجا تا او.قصه‌ آدم، قصه‌ پيله‌ است‌ و پروانه، قصة‌ تنيدن‌ و پاره‌ كردن. قصه‌ به‌ درآمدن، قصه‌ پرواز... [گل]

نیما

سلام. اون شعرت که توش از شیلگان و درگز نوشته بودی منو یاد اون روزهای خوب انداخت.... یادش بخیر... موفق باشی

سیدحسینی

سلام خانم مشایخی گرامی ازآشنایی با شعرها و وبلاگ شما خوشوقتم. [گل]

علی

سلام ماندانا خانم.خوشحالم هنوزم حنجره ندا پر از آوازه.سال رسید و از خودمون سوال نکردیم که چه کردیم برای رهایی ازاین چله سیاه و این بغض تپیده در سلول.

مهرداد

تبریک میگم... هیجان انگیزه وقتی آدم میبینه اون چیزی که نمیتونه بگه در قالب شعر چه زیبا به جان میشینه.